Historia:
Pierwsza wzmianka o Głubczycach pochodzi z 1107 r. Były one wówczas morawską wsią lub drewnianym grodem, położonym nad prawym brzegiem rzeki Psiny i należącym do Czech. Nieznana jest dokładna data nadania miastu praw. Wiadomo, że w 1270 r. król Czech Przemysł Ottokar II odnowił - nadane miastu wcześniej - przywileje miejskie. Niedługo potem Głubczyce zostały otoczone murem obronnym z 22 basztami i 3 wieżami bramnymi oraz fosą. W 1298 r. król Czech Wacław II, syn Ottokara II, znacznie rozszerzył przywileje Głubczyc. Odtąd mogły one nabywać majątki wiejskie, a także stały się zwierzchnim trybunałem tzw. prawa głubczyckiego dla wielu morawskich miejscowości. Na prawie głubczyckim ulokowano wówczas kilkanaście miast i miasteczek. W latach 1365-1503 Głubczyce były samodzielnym księstwem. Rok 1523 przyniósł miastu istotne zmiany. Jego nowy właściciel, margrabia Jerzy Hohenzollern, rodzony brat późniejszego księcia pruskiego Albrechta i gorliwy wyznawca luteranizmu wprowadził do księstwa swoją naukę religijną. Od końca XVIII wieku stopniowo redukowano mury miejskie. W 1837 r. za sprawą radnego miejskiego dr Josefa Lauffra rozpoczęło się tworzenie parku miejskiego. Zbudowane w II połowie XIX wieku połączenie kolejowe Głubczyc z Raciborzem, Racławicami Śląskimi i Krnowem pozwoliło na dalszy rozwój miasta. Powstało wówczas kilka browarów, w tym największy Weberbauera, funkcjonujący do dziś, słodownie, tartaki, młyny parowe, huta szkła, fabryki wełny. Na początku XX wieku Głubczyce otrzymały wodociąg i kanalizację.
|
