Historia:
Dnia 2 lipca 1257 roku margraf Johann I z dynastii askańskiej podpisał dokument, na mocy którego Albreht de Luge upoważniony został do założenia miasta o nazwie Landisberch Nova. Położone ono było na terenie Kasztelanii Santockiej, stanowiącej wiano Konstancji - córki księcia Wielkopolskiego Przemysła I, poślubionej margrabicowi brandenburskiemu Konradowi. Gorzów był jednym z pierwszych miast lokowanych nad dolną Wartą. Jego położenie u ujścia Kłodawy (Kłodawki) do Warty na skrzyżowaniu wodnych i lądowych szlaków komunikacyjnych, dawało dogodne warunki do rozwoju urbanizacji i powiększania miasta, które rozkwitało dzięki pracy kupców i rzemieślników. Gorzów stał się bardzo ważnym ośrodkiem handlowym i wytwórczym. Obie rzeki przysparzały miastu majątku lecz także powodowały stale powtarzające się powodzie. W swej długiej, ponad 700-letniej historii Gorzów wielokrotnie był niszczony przez pożary i wojny, pustoszony przez zarazy. W 1433 r. przeżył oblężenie husytów, w XVII wieku przez kilkadziesiąt lat znosiła szwedzka okupację, utrzymywał wojska rosyjskie w wojnie 7-letniej, opłacał się kontrybucją armii Napoleona. Okres pomiędzy Wiosną Ludów a I wojną światową to dla Gorzowa najlepszy i najspokojniejszy czas. Miasto rozwijało się dynamicznie nie mieszcząc się już w granicach średniowiecznych umocnień. Poza ich murami, na przedmieściach powstają liczne fabryki i domy. Połączenia drogowe i kolejowe z innymi miastami, a także rozwój żeglugi parowej na Warcie sprzyja zamożności miasta, które zyskuje opinię stabilnego ekonomicznie. Landsberg nazywano również miastem parków i ogrodów. Najtragiczniejsza z wojen okazała się II wojna światowa. Garnizon niemiecki wycofując się do Kostrzyna wysadził oba mosty a oddziały Armii Radzieckiej spaliły stare miasto. 30 stycznia 1945 roku Landsberg staje się polskim Gorzowem. Następuje ponowny szybki rozwój miasta. Już w połowie lat 60-tych mieszkało tu 50 tys. osób, przekraczając stan sprzed wojny. W końcu lat 60-tych Gorzów przeżywa drugi w swych dziejach boom budowlany stając się miastem średniej wielkości. W 1975 r. zostaje stolica województwa gorzowskiego a w 1979 rodzi się 100-tysięczna gorzowianka. Dziś Gorzów Wielkopolski rozciąga się na powierzchni 86 km2 i liczy około 130 tys. mieszkańców. Po reformie administracyjnej kraju w 1999 r. Gorzów jest siedzibą Wojewody i jedną z dwóch stolic nowego województwa lubuskiego. Wiele z przedsiębiorstw działających na naszym rynku posiada europejskie certyfikaty jakości. Gorzów współpracuje z wieloma miastami europejskimi i podejmuje szereg działań na rzecz integracji europejskiej. W 1999 r. został otwarty Ośrodek Kultury Francuskiej Allanie Francais. Nasze działania zostały dostrzeżone na forum Unii Europejskiej, czego wyrazem było uhonorowanie Gorzowa we wrześniu 1999 r. Dyplomem Rady Europy. Jesteśmy również laureatami ubiegłorocznego konkursu " Miasto a wymagania Unii Europejskiej" zorganizowanego pod patronatem Komisji Europejskiej. Wyniki badań potwierdziły nasze duże zaangażowanie i spore osiągnięcia w dostosowaniu miasta do europejskich standardów w ochronie środowiska. Gorzów jako centrum obszaru stanowiącego "zielone płuca" Polski jest doskonałą bazą wypadową na rajdy turystyczne. Okolice Gorzowa pokrywają jeziora, rzeki, lasy, w tym trzy puszcze, liczne parki narodowe i rezerwaty przyrody. Zaledwie 50 km od miasta znajduje się największy w Europie rezerwat nietoperzy, a także rezerwat ptactwa wodnego. W samym mieście parki stanowią ważny element zieleni i służą mieszkańcom jako miejsce wypoczynku i rekreacji. Gorzów posiada 12 parków o powierzchni 128 ha oraz zieleńce zajmujące powierzchnię około 53 ha, które okalają tereny wokół placów, budynków i narożniki ulic. Wiele tu zabytków charakteryzujących się różnymi stylami architektonicznymi. Po ich zwiedzeniu można odpocząć; w gorzowskich kawiarenkach, pubach lub zjeść; obiad w restauracjach serwujących m.in. tradycyjną kuchnię polską. Turysta odwiedzający dzisiejszy Gorzów z pewnością odnajdzie tutaj miejsca o niepowtarzalnym uroku oraz spędzi chwile, które zawsze będą wywoływać; miłe wspomnienia i chęć; do ponownego odwiedzenia miasta parków i ogrodów.
|
