Historia:
Najstarsze ślady osadnictwa na terenie Końskich pochodzą z XI wieku, jednakże pierwsze źródła pisane dotyczące istniejącej są z XII wieku (1124 r.) kiedy to miejscowość stała się głównym ośrodkiem rozległych dóbr możnego rodu Odrowążów. W połowie XVI wieku obszar konecki odgrywał kluczową rolę w polskim hutnictwie żelaza. Warto zaznaczyć, że w owym czasie funkcjonowało tu 320 fabryk żelaza, w tym wokół Końskich działało ponad 40 kuźnic. Oprócz przemysłu żelaznego istniał tutaj również w wieku XVI i XVII znaczny ośrodek szklarstwa. 30 grudnia 1748 roku król August III Sas nadał Końskim przywilej lokacyjny po czym nastąpiła oficjalna lokacja miasta na prawie magdeburskim. Wraz z uzyskaniem praw miejskich Końskie otrzymało herb przedstawiający splecione inicjały kanclerza J.M.K. na czerwonym tle oraz nazwę „Końskie Wielkie”. Akt lokacji miasta spowodował napływ nowych osadników i rozwój rzemiosła. W początkach XIX wieku Stanisław Staszic nakreślił ambitne plany rozwoju przemysłu. Wykorzystał wody rzeki Czarnej i Kamiennej do produkcji energii napędzającej urządzenia. Tak powstała walcownia w Sielpi. Katastrofalna dla miasta okazała się II wojna światowa. Już w pierwszych jej dniach miały tu miejsce bombardowania przynoszące śmierć wielu koneczanom.
|
