Historia:
Pierwsza historyczna wzmianka o Opolu Lubelskim pochodzi z 1252 r. zamieszczona w dokumencie wydanym przez Bolesława V Wstydliwego-księcia sandomierskiego. Gród z drewnianym zamkiem i kościołem założył w XIV w. książe Władysław Opolczyk. W 1368 r. król Kazimierz Wielki zgodził się na przeniesienie miasta z prawa polskiego na niemieckie. W 1417 r. w Opolu przebywał król Władysław Jagiełło. Miasto należało w tym czasie do panów ze Słupczy herbu Rawa. W 1450 r. Kazimierz Jagiellończyk nadał miastu przywilej lokacyjny na prawie magdeburskim . Przywilej uprawniał również do odbywania w Opolu jarmarku w dzień Wniebowstąpienia Marii Panny (15 VIII) oraz cotygodniowego targu w środy. Po dziś dzień organizowany corocznie "Jarmark Opolski" to impreza kultywująca tradycje rzemieślniczo-handlowe miasta. Kupcom zmierzającym z Solca do Lublina wyznaczono obowiązek przejazdu przez Opole. O prestiżu Opola decydowały targi i jarmarki, które stymulowały jednoczesny rozwój rzemiosła. Za sprawą Stanisława Słupeckiego Opole zaczęło odgrywać także znaczną rolę w ruchu protestanckim na Lubelszczyźnie. W 1540 r. opolski kościół parafialny przekazał na zbór kalwiński. W 1615 r. zwrócił go wiernym. W 1650 r. rozpoczął budowę nowego, murowanego kościoła. Kościół p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny był wielokrotnie odnawiany i remontowany. Został wzniesiony na planie prostokąta w stylu barokowym. "Potop szwedzki" oraz pożar w 1656 r. zatrzymał rozwój miasta i spowodował zmniejszenie liczby jego mieszkańców. Niemałe zasługi dla Opola miał także Jan Tarło. Tarło przyczynił się do sprowadzenia pijarów. W Opolu Lubelskim pijarzy pojawili się w 1743 r. wpływając na znaczny rozwój miasta, które stało się ośrodkiem nowoczesnego szkolnictwa w XVIII w. i I poł. XIX w. To jedna z najbardziej chlubnych kart historii miasta. Już w 1740 r. Stanisław i Ignacy Konarscy zakładają w Opolu Lubelskim kolegium pijarskie. Oprócz tego prowadzili szkółkę parafialną oraz szpital dla ubogich. W kilkanaście lat później w Opolu powstaje pierwsza w Polsce szkoła rzemieślnicza. W szkole kształcono: ślusarzy, krawców, szewców, tkaczy, rymarzy, siodlarzy, stelmachów, kowali, garbarzy i innych. Oprócz tego pijarzy prowadzili w Opolu dwie szkółki elementarne i szkółkę muzyczną. W latach 1785-1787 Aleksander Lubomirski zbudował wiejską rezydencję magnacką- pałacu w Niezdowie. Pałac zlokalizowany został w centrum malowniczego 16-hektarowego parku. W pierwszej połowie XVII wieku powstaje okazała rezydencja konkurencyjna dla pałacu Czartoryskich w Puławach. Pracami kierowali: Dominik Merlini i Franciszek Ferdynand Nax. Przekształcony później w koszary, obecnie jest siedzibą Zespołu Szkół przy ul. Lipowej. W rezydencji tej około 1782 r. gościł następca tronu rosyjskiego książe Paweł, syn Katarzyny II. Pałac zwiedził oraz nocował w nim także król polski Stanisław August Poniatowski podczas wizyty w Opolu w dniach 2-3 marca 1787r. Po trzecim rozbiorze Polski Opole Lubelskie było pod zaborem austriackim. W 1799 r. w mieście utworzono gimnazjum. W 1809 r. Opole stało się częścią Księstwa Warszawskiego. Od czasu powstania Królestwa Polskiego miasto stało ważną placówką oświatową, w szkole uczyli się chłopcy z odległych miast. W 1847 r. Opole wraz z dobrami niezdowskimi, wrzelowskimi oraz kluczkowickimi za wyjątkiem zespołu pałacowego zostało odkupione od Rozalii Rzewuskiej przez Kazimierza Wydrychiewicza. W 1866 r. Opole w wyniku ukazu o uwłaszczeniu miast, przestało być prywatne i uzyskało miano "miasta narodowego". Niestety, cztery lata później, Opolu odebrano prawa miejskie. W 1871 r. dobra opolskie, już bez miasta, przeszły w ręce Franciszka Kleniewskiego. Dzięki szczeremu zaangażowaniu przyczynił się do budowy cukrowni w Opolu. Cukrownia rozpoczęła działalność w 1883 r. Do dziś zachował się pałac Klenieskich w Kluczkowicach otoczony parkiem podworskim. W pałacu znajduje się zaprojektowana przez Stanisława Witkiewicza sala w stylu zakopiańskim. Na przełomie sierpnia i września 1914 r. Opole i okolice były miejscem starć wojsk rosyjskich i Austro - węgierskich. Początki dla niepodległego miasta nie były łatwe. Stopniowo Opole dźwignęło się ku przyszłości. Powoli miasto stawało się ważnym ośrodkiem administracyjnym w powiecie puławskim. Swoją siedzibę miał tu sąd grodzki oraz sąd pokoju. W okresie międzywojennym znacznie rozwinął się ruch spółdzielczy. W latach trzydziestych rozpoczęto realizację projektu utworzenia szkoły średniej i zawodowej w dawnym pałacu Lubomirskich w Niezdowie. Bezpośrednie działania wojenne w kampanii wrześniowej w okolicach Opola zaczęły się 8 IX 1939 r., gdy Niemcy rozpoczęli walki od przeprawy na Wiśle w okolicach Annopola i Solca. Obszarów broniła Warszawska Brygada Pancerno-Motorowa pod dowództwem płk Stefana Roweckiego. Opole zostało zajęte przez okupanta 13 września w godzinach popołudniowych. W tym czasie nasiliła się działalność oddziałów partyzanckich. Wystarczy wspomnieć dwie akcje z czerwca i lipca 1944 r.: odbicia więźniów aresztu opolskiego przeprowadzona przez oddział BCh pod dowództwem "Bacy", "Waltera", "Roli" oraz atak oddziału AK na magazyny stacji kolei wąskotorowej w Opolu dowodzonego przez kpt. "Szczepana" i kpt. "Małego". Opole bardzo ucierpiało w wyniku terroru niemieckiego. Ludność Opola bardzo ucierpiała w wyniku terroru niemieckiego. Okrucieństwo szczególnie dotknęło ludność żydowską. W wyniku okupacji niemieckiej miasto straciło 4 tys. mieszkańców. W 1954 r. Opole stało się siedzibą nowo powstałego powiatu opolskiego. Zaś w 1957 r. ponownie uzyskało prawa miejskie.
|
