Historia:
1235 r. ziemia sławieńska i słupska zostały włączone do diecezji gnieźnieńskiej, przy czym ziemia sławieńska jedynie przejściowo (w 1236 r. wróciła pod jurysdykcję biskupa kamieńskiego); pocz. XII w – książęta sławieńscy uznają zwierzchnictwo duńskie. 1227 r. upadek zwierzchnictwa duńskiego nad Pomorzem Zachodnim; Ziemia Sławieńska została włączona do księstwa uznamsko - szczecińskiego; 1236 r. Okręg parafialny kościoła w Sławnie obejmował wsie: Tychowo, Malyn (zaginiona), Kosierzewo, Kwasowo, Noskowo, Wrześnica, Janiewice, Nosalin. Sławieński kościół parafialny (podobnie jak w innych ośrodkach grodowych) zlokalizowany był na terenie osady przygrodowej – w obrębie dzisiejszej wsi Sławsko (Stare Sławno) na zboczu Wieprzy; 1277 r. Wiesław II książę rugijski sprzedaje ziemię sławieńską margrabiemu brandenburskiemu linii askańskiej; 1283 r. ponowne przyłączenie ziemi sławieńskiej do Pomorza Gdańskiego; 1294 r. objęcie przez księcia wielkopolskiego Przemysława II; 1296-1309 źródła wymieniają pierwszego komtura joannickiego Jana; XIII/XIV w. wśród posiadłości ziemskich Sławna wymieniane są: Warszkowo, w tym okresie istnieją już m.in. wsie rycerskie: Tychowo, Kwasowo, Bobrowice, Rzyszczewo; na pocz. XIV w. po wygaśnięciu dynastii askańskiej (1319 r.) Marchię Brandenburską przejęli Wittelsbachowie; 1306 r. opanowanie ziemi sławieńskiej przez margrabiów brandenburskich; 1307 r. Święcowie (ród możnowładczy ziemi słupskiej) w sporze Brandenburgii z Władysławem Łokietkiem przechodzi na stronę Marchii zyskując w zamian ziemię: darłowską, sławieńską i polanowską; 1390 r. Warcisław VII składa w Pyzdrach hołd lenny Władysławowi Jagielle; 1523 r. po śmierci Bogusława X ponowny podział na księstwo szczecińskie i wołogoskie; reformacja, sekularyzacja dóbr kościelnych; 1625 r. ponowne zjednoczenie za Bogusława XIV 1618-1648 wojna trzydziestoletnia, wkroczenie na teren księstwa wojsk cesarskich Wallensteina; 1637 r. śmierć ostatniego Gryfity Bogusława XIV; 1648 r. pokój wersalski, Sławno wraz z wschodnią częścią księstwa pomorskiego przechodzi pod panowanie Brandenburgii (wcielone w życie w 1653r. na mocy recesu granicznego między Szwecją i Brandenburgią); od 1720 r. całe Pomorze i Nowa Marchia dostały się pod panowanie króla pruskiego (Fryderyka Wilhelma I), a w państwie powołano urzędy nadzorujące dochody skarbowe (w tym tzw. kamerę wojenną), powiaty zarządzane przez landratów (urzędników państwowych); własność opierała się na majątkach szlacheckich, domenach państwowych i miastach; 1928 r. likwidacja tzw. obszarów dworskich (istniejących od 1918 r.), zostały one połączone z najbliższą gminą chłopską; 1945 r. po zakończeniu II wojny światowej Armia Czerwona przejęła większość folwarków gminy Sławno, tworząc w nich wojskowe kołchozy; w 1948 r. w powiecie sławieńskim posiadali ich 27; okres ten większym stopniu przyczynił się do destrukcji dawnych zespołów folwarczno - rezydencyjno-państwowych (np. Tychowo);
|
