Historia:
Pierwsza pisana wzmianka o Siemiatyczach, dotycząca budowy kościoła parafialnego, pochodzi z pierwszej połowy XV wieku. W 1542 roku, na mocy wydanego w Wilnie przywileju króla Zygmunta Augusta osada otrzymała prawa miejskie. W latach 1655 - 1660 rozwój miasta zostaje zahamowany przez "Potop". Zniszczenie przez Szwedów Mielnika i Drohiczyna sprawiają, że wzrasta znaczenie Siemiatycz. W roku 1710 - 1711 "wielki pomór" lub inaczej "morowe powietrze" (epidemia cholery) dziesiątkuje ludność, a pozostali przy życiu chronią się w pobliskiej cerkwi na Grabarce, która od tej pory zyskuje sławę cudownego miejsca. Od 1758 Siemiatycze przechodzą w posiadanie księżnej Anny z Sapiehów Jabłonowskiej. Następuje rozbudowa miasta. W tym samym roku wielki pożar niszczy większośc zabudowań w tym kościół. W wyniku rozbiorów Siemiatycze stały się częścią Cesarstwa Rosyjskiego. Nie zahamowało to początkowo rozwoju miasta. Co więcej, w początkach XIX wieku miejscowe manufaktury produkowały najwięcej sukna ze wszystkich, nader licznych ośrodków włókienniczych, umiejscowionych na terenie obwodu białostockiego. Karierę tutejszego ośrodka przemysłowego przerwało ostatecznie Powstanie Styczniowe. W dniach 6 i 7 lutego 1863 roku doszło tutaj do jednej z największych bitew tego powstania. W wyniku kilkukrotnie przesuwających się przez Siemiatycze działań wojennych zabudowa miasta poniosła znaczny uszczerbek. Lata powojenne to okres dynamicznego rozwoju. Stało się tak dlatego, iż nigdy nie brakowało w Siemiatyczach ludzi, którzy jak przedwojenny społecznik, Ignacy Gilewski, przedkładali interes miejscowej społeczności nad własne korzyści.
|
