Historia:
Początki Skierniewic sięgają XII w. Na ich obecnym terenie istniała wtedy wieś należąca do dóbr arcybiskupów gnieźnieńskich. Pierwsza pisemna wzmianka o wsi Skierniewice pochodzi z roku 1359 . Przebywał wówczas na tym terenie arcybiskup Jarosława Bogorii ze Skotnik na dworze księcia mazowieckiego Siemowita III. W 1360 r. nadano wsi prawo niemieckie średzkie co umożliwiło dalszy rozwój wsi. W roku 1457 arcybiskup Jan Odrowąż ze Sprowy połączył dwie sąsiadujące ze sobą wsie - Skierniewice i Dębe, lokując tam miasto na prawie średzkim. W 1463 roku król Kazimierz Jagiellończyk podczas obrad sejmowych w Piotrkowie zatwierdził erekcję Skierniewic. W pierwszej połowie XVII w. zaczęło upadać rzemiosło, kurczył się handel, “potop szwedzki” oraz późniejsze epidemie przyczyniły się do wyludnienia i zrujnowania miasta główny filar gospodarki w tym czasie stanowiło rolnictwo. W połowie lat osiemdziesiątych XVII w. arcybiskup Michał Poniatowski zorganizował w Skierniewicach manufakturę sukienniczą. Ostatnie lata Rzeczypospolitej to rozwój infrastruktury miejskiej, pobudowano nowe domy, wybrukowano rynek, arcybiskup Antoni Ostrowski ufundował nowy kościół parafialny, wzniesiono nowy murowany ratusz. W roku 1793 Skierniewice zostały zajęte przez Prusaków. Dokonali oni wielu zniszczeń oraz konfiskaty dóbr kościelnych. Nowe władze obciążyły mieszkańców wysokimi podatkami, spowodowało to zubożenie ludności oraz ograniczyło liczbę inwestycji. W latach 1806-15 Skierniewice wraz z księstwem łowickim przeszły w ręce Napoleona I, który podarował miasto Ludwikowi Davout. Po klęsce Napoleona I na mocy układów wiedeńskich z większości ziem Księstwo Warszawskiego utworzono Królestwo Polskie, które zajął car rosyjski. Pod panowaniem rosyjskim miasto było niemalże wiek. W 1845 uzyskano połączenie z Warszawą dzięki uruchomieniu Kolei Warszawsko – Wiedeńskiej. Lata dziewięćdziesiąte XIX w. to dla miasta czas prężnego rozwoju przemysłu, a co za tym idzie również infrastruktury miejskiej. W 1910 r. działały dwie cegielnie, browar, tartak mechaniczny, młyn, fabryka kafli i grzebieni. Tutejszy węzeł kolejowy przyczynił się do osiedlenia w mieście znacznej liczby kolejarzy. Garnizon wraz z koszarami to kolejny bodziec pobudzający gospodarkę. W latach międzywojennych rozwinął się niewielki przemysł, wybudowano m. in. elektrownię (1924 r.), Fabrykę Narzędzi Rolniczych, Hutę Szkła, uruchomiono ponownie browar W. Strakacza, zbudowano Dom Sejmikowy (obecnie siedziba starostwa), gimnazja męskie i żeńskie. W 1939 r. Skierniewice włączono do województwa łódzkiego. II wojna światowa 3 września miasto zostało zbombardowane, poważnie zniszczone zostały m.in. kruchta kościoła , pawilon zakaźny szpitala oraz budynki mieszkalne. W dniach 11-12 IX 1939 r. Skierniewice wizytował Adolf Hitler zaniepokojony przebiegiem bitwy nad Bzurą. Na terenie miasta silną organizacją konspiracyjną był Związek Walki Zbrojnej, w którym działał obwód AK "Sroka", przeprowadzał liczne akcje dywersyjne. Jedną z bardziej spektakularnych była akcja "N" w 1941 r., zginął w niej inż. Schneider specjalista niemiecki od rakiet V2. Utworzono również kilkuosobowe komórki przeznaczone do prowadzenia destrukcyjnej propagandy wśród okupanta. W trakcie trwania wojny Skierniewice zostały kilkakrotnie zbombardowane, zniszczono około 10% procent zabudowy, zginęło 150 osób. Na terenie miasta utworzono zamknięte getto dla ludności żydowskiej, w którym zgromadzono 60000 osób a następnie przewieziono je do obozu zagłady w Treblince. W roku 1975 Skierniewice uzyskały status miasta wojewódzkiego, co przyczyniło się do jego rozwoju. W roku 1976 uruchomiono komunikację miejską, a roku 1981 - ciepłownię. Rozwijało się budownictwo mieszkaniowe, w 1977 r. rozpoczęto budowę osiedla Widok, największego w mieście. W połowie lat 80-tych obszar miasta powiększył się, dołączono m. in. osadę Rawka.
|
