Sopot

Sopot leży nad południowo – zachodnim brzegiem Zatoki Gdańskiej na pograniczu Pojezierza Kaszubskiego, Pobrzeża Kaszubskiego i Mierzei Wiślanej. Od zachodu miasto odsłonięte jest krawędzią morenowej Wysoczyzny Gdańskiej. Charakteryzuje się ona bogatą rzeźbą terenu. Zalesione podnóże wysoczyzny wznosi się na wysokość 100 m n.p.m.

Pierwszą wzmiankę o małej osadzie rybackiej, opisanej jako Sopoth, odnaleźć można w pochodzącym z 5 marca 1283 roku akcie donacyjnym księcia pomorskiego Mściwoja II uczynionym na rzecz klasztoru cystersów w Oliwie. Dopiero jednak za sprawą Jana Jerzego Haffnera, byłego lekarza wojsk napoleońskich zauroczonego pięknem nadmorskiego zakątka, mała wieś powoli zaczęła przeradzać się w kurort. W połowie XIX wieku w Sopocie mieszkało już około 10 tysięcy ludzi, a latem z całego zaboru pruskiego i spoza jego granic przyjeżdżało ponad 12 tysięcy kuracjuszy. W XX wieku Sopot staje się jednym z najpopularniejszych miejsc nad Bałtykiem.

Niemcy, którzy w pierwszej połowie naszego wieku stanowili większą część społeczności Sopotu, posługiwali się nazwą Zoppot. Kuracjusze ochrzcili miasto mianem Riviery Północy i Perły Bałtyku, zaś sława wystawianych w Operze Leśnej przedstawień sprawiła, iż Sopot zyskał miano „małego Bayreuth“. Polacy uznają Sopot za letnią stolicę Polski.

Miasto przetrwało wojnę bez większego uszczerbku. Dopiero walki w marcu 1945 r. pozbawiły Sopot Domu Zdrojowego, budynku kasyna i pięknych hoteli na głównym trakcie spacerowym. Mimo tego miasto zachowało niepowtarzalny charakter letniego kurortu z początków stulecia. Od 1979 roku zespół urbanistyczny Sopotu jest urzędowo uznany za zabytkowy i podlega państwowej ochronie konserwatorskiej.