Sulęcin

Gmina Sulęcin położona jest w obrębie mezoregionu Pojezierza Łagowskiego i częściowo na terenie Równiny Torzymskiej, w północno-zachodniej części województwa lubuskiego, około 45 km na południe od Gorzowa Wielkopolskiego. Powierzchnia gminy (319,73 km2, Sulęcin 8,5 km2) jest nieregularnie rozciągnięta w kierunku wschód - zachód i przecięta linią kolejową Rzepin-Międzyrzecz oraz siecią dróg lokalnych i regionalnych, tworzących dogodne warunki komunikacyjne. Zgodnie z nowym podziałem administracyjnym kraju gmina Sulęcin wchodzi w skład województwa lubuskiego (poprzednio należała do województwa gorzowskiego). Największym miastem gminy oraz siedzibą władz powiatowych i gminnych jest Sulęcin. Od 1 stycznia 1999 r. stolica powiatu sulęcińskiego, w którego skład wchodzą gminy: Lubniewice, Krzeszyce, Słońsk i Torzym. W 1993 r. Sulęcin przystąpił do Związku Miast Polskich z siedzibą w Poznaniu. W 1994 r. Sulęcin stał się członkiem polsko-niemieckiego Euroregionu PRO EUROPA VIADRINA. Gmina Sulęcin graniczy z ośmioma gminami w obrębie województwa lubuskiego, w których siedzibami władz gminnych są: Bledzew, Krzeszyce, Lubniewice, Lubrza, Łagów Lubuski, Międzyrzecz, Ośno Lubuskie i Torzym. Na terenie gminy znajduje się 14 sołectw (wsi sołeckich) i 19 miejscowości, w tym miasto Sulęcin. Krajobrazowo gmina należy do najbardziej urozmaiconych terenów Ziemi Lubuskiej. Charakterystyczne są wzgórza morenowe dochodzące do 227 m n.p.m. (Góra Bukowiec) i poprzecinane licznymi rzekami oraz urozmaicone jeziorami, stąd nazwa "Sulęcińska Szwajcaria".

Sulęcin rozwinął się ze starej osady słowiańskiej przy szlaku handlowym wiodącym z Poznania do Lubusza. Po rozbiciu dzielnicowym Polski w 1138 r., wraz z całą Ziemią Lubuską, pozostawał we władaniu książąt Śląskich. Najstarszy zachowany dokument dotyczący Sulęcina pochodzi z 1241 r. W innym z 1244 r. Sulęcin nazwany jest już miastem, a sam dokument dotyczy podarowania Sulęcina (z przyległościami) zakonowi Templariuszy przez wielmożę Mroczka z Pogorzeli. W 1249 r. książę Śląski Bolesław Rogatka sprzedał Ziemię Lubuską wraz z Sulęcinem margrabiom brandenburskim. Przejąwszy nabytki stworzyli oni Nową Marchię. W 1269 r. miasto i gród, z którego Brandenburczycy prowadzili antypolskie działania zniszczył książę wielkopolski Bolesław Pobożny. Posiadłości templariuszy, po ich kasacie w 1314 r., przeszły w ręce brandenburskie, a następnie zostały przekazane joannitom. Miasto pozostawało w rękach joannitów do ich kasaty w 1810 r. Sulęcin gościł wiele wybitnych postaci. W 1574 r. magnaci i duchowieństwo wielkopolskie witało tutaj uroczyście Henryka Walezego, króla Rzeczypospolitej. W czasie potopu szwedzkiego dotarła tu wyprawa duńska Stefana Czarneckiego, a w latach 1806 - 1814 stacjonowały wojska napoleońskie. W połowie XIX w. w okolicy Sulęcina wydobywano torf i węgiel brunatny, zaś w mieście powstała fabryka brykietów. Pod koniec XIX w. miasto uzyskało połączenie kolejowe. Przed II wojną światową Sulęcin rozwijał się dzięki przemysłowi drzewnemu. Liczył wówczas 6,5 tys. mieszkańców. 2 lutego 1945 r. Sulęcin został zajęty przez Armię Czerwoną i stał się miastem polskim. W latach 1945 - 1975, podobnie jak przed wojną zlokalizowano tu siedzibę władz powiatowych.    Rozwój przemysłu i usług kształtuje się w gminie podobnie jak w okresie międzywojennym i jest związany z obsługą makroregionu gospodarczego o charakterze rolniczo - leśnym.