Tarnowskie Góry

Tarnowskie Góry zawdzięczają swoje istnienie bogactwom ziemi: rudom ołowiu, srebra, cynku i żelaza. Legenda mówi, że pierwszą bryłę kruszcu srebronośnego wyorał chłop Rybka ok. 1490 r. Zaczęli przybywać osadnicy, powstały pierwsze osady górnicze. Na gruntach wsi Tarnowice powstają "gory" (po staropolsku) czyli kopalnie - stąd nazwa miasta Tarnowskie Góry. Ówczesny właściciel tych ziem Jan II książę opolsko-raciborski oraz margrabia Jerzy Hohenzollern w 1526 r. nadali m.in. powstającemu miastu przywilej wspierający górnictwo tj. "akt wolności górniczej". W tym samym roku prawdopodobnie "gród gwarków" otrzymał prawa miejskie, a w dwa lata później ogłoszony został tzw. "Ordunek gorny"; powstaje w mieście Urząd Górniczy. Jest to okres szybkiego rozwoju górnictwa rud srebronośnych oraz miasta, w którym równie intensywnie rozwija się handel i rzemiosło. Wybudowano wiele do dziś istniejących kamienic.

 W połowie XVI w. Tarnowskie Góry były nie tylko największym ośrodkiem górnictwa kruszcowego na Górnym Śląsku, ale także jednym z największych w Europie. Wielu zwolenników znalazła tu reformacja. Jej utrwalenie nastąpiło po śmierci Jana II Dobrego (1532r.), kiedy miasto przeszło pod panowanie Hohenzollernów. 16 grudnia 1740 roku, wkroczeniem wojsk pruskich na Śląsk, rozpoczęły się wojny śląskie. Po zakończeniu pierwszej z nich w 1742 r. miasto przechodzi spod panowania austriackiego pod pruskie. Sytuacji tej nie zmieniają dwie kolejne wojny. Rozpoczęte w drugiej połowie XVIII w. poszukiwanie kruszców uwieńczone zostaje powodzeniem i znowu rozwija się w mieście górnictwo. Rozwój miasta przypieczętowuje powstanie w 1873 r. Starostwa Tarnogórskiego. Z upływem lat wyczerpują się jednak zasoby rud i na pocz. XX w. kończy się wydobycie kruszcu. W 1922 r. w wyniku powstań śląskich i plebiscytu miasto wróciło do Polski i nadal było siedzibą powiatu. Tę samą rolę miasto spełniało również po II wojnie światowej aż do 1975 r. Status powiatu Tarnowskie Góry odzyskały po reformie administracyjnej 1 stycznia 1999 r. W ciągu wieków miasto cieszyło się opinią grodu majętnego, który godnie mógł podejmować nawet królewskich gości. Nie dziwi więc fakt, że na liście odwiedzających "gród gwarków" znajdowały się tak znamienite osobistości jak: Jan III Sobieski z królową Marysieńką, August II Mocny, August III, król szwedzki Karol XII, car Aleksander I, wybitny niemiecki poeta Johann Wolfgang Goethe, Józef Wibicki, Julian Ursyn Niemcewicz, Robert Koch (późniejszy noblista) i inni.