Historia:
Najstarsza wzmianka źródłowa o Wrześni pochodzi z 1256 r. i występuje w dokumencie wydanym w Poznaniu. Września jako miasto - civitas - po raz pierwszy została wymieniona w liście biskupa krakowskiego Bodzanty z rodu Porajów w 1357 r. Miasto rozwinęło się na planie owalnicy wzdłuż traktu handlowego łączącego Kalisz z Gnieznem, opodal skrzyżowania ze szlakiem Poznań – Łęczyca. Korzystne położenie miasta sprzyjało rozwojowi handlu i rzemiosła. Podczas wojny szwedzkiej w 1656 r. miasto zostało poważnie zniszczone. W 1664 r. miasto uległo zniszczeniu wskutek pożarów oraz wojskowych rekwizycji ze strony Szwedów. Na wiadomość o wybuchu powstania styczniowego w 1863 r. mieszkańcy Wrześni pośpieszyli z pomocą walczącym po drugiej stronie granicy powstańcom. Lokalny komitet zajmował się gromadzeniem środków materialnych, organizowaniem grup powstańczych i przerzucaniem ich przez granicę. Cały świat usłyszał o strajku dzieci we Wrześni, który rozpoczął się 20 maja 1901 r. Niemiecki nauczyciel wymierzył karę cielesną dzieciom za odmowę odpowiadania w języku niemieckim na lekcji religii. Zastrajkowało wówczas 118 uczniów i uczennic. Ich rodziców władze niemieckie ukarały więzieniem. Rozwój miasta został brutalnie zahamowany we wrześniu 1939 r. Września została zajęta przez Niemców 10 września 1939 r. Ludność polską wysiedlano na tereny nie włączone do Rzeszy, czyli do Generalnego Gubernatorstwa. Przez cały okres okupacji działał zorganizowany ruch oporu. We Wrześni, w 1940 r. utworzono obóz dla francuskich jeńców wojennych. Po wojnie nastąpiła intensywna rozbudowa i modernizacja przemysłu, gospodarki komunalnej, zaplecza socjalnego i kulturalnego, szkolnictwa i węzła komunikacyjnego.
|
