Zielona Góra

Ogromną zaletą Zielonej Góry jest jej usytuowanie w sieci komunikacyjnej. Miasto leży nieomal na skrzyżowaniu międzynarodowych szlaków drogowych i kolejowych łączących Skandynawię z południem Europy i Warszawę z Berlinem. Nieopodal Zielonej Góry przebiegać będzie ponad 200 km autostrad: A2 Paryż-Moskwa, A3 Szczecin-Praga oraz A4 Bruksela-Kijów. Stolicę Środkowego Nadodrza dzieli od Berlina 160 km, od Pragi 290 km, od Poznania 130, od Wrocławia 160 km, a od Warszawy 413 km. Odwiedzający miasto mogą także korzystać z dwóch lotnisk: Portu Lotniczego w Babimoście oraz lotniska sportowo-dyspozycyjnego w Przylepie, które dzieli od centrum tylko 5 km. Zielona Góra jest bardzo otwarta dla wszystkich inwestorów.

Założona jako miasto przez przybyszów z zachodniej części Europy – głównie Flandrii i Niemiec, którzy jednak najprawdopodobniej nazwali miasto tak, jak nazywała się istniejąca już tu (obecna ulica Podgórna, u podnóża wzgórza Winnego/Ceglanego/Zielonego) polska wioska: Zielona Góra. Osada ta leżała nad wartkim wówczas i wydajnym strumieniem Złota Łącza, który przez następne stulecia był źródłem wody i energii dla mieszkańców i funkcjonującego tu przemysłu. Zielona Góra prawa miejskie otrzymała w 1323 roku (aczkolwiek kroniki mówią jedynie, iż otrzymała prawa miejskie zaraz po Kożuchowie, leżącym w obecnym powiecie nowosolskim).

Miasto przez niemal całą swoją historię związane było z Dolnym Śląskiem. Przez długi czas w księstwie głogowskim, a następnie, po jego podziale, w żagańskim. Od XIII wieku powoli zaczyna się proces depolonizacji. Wraz z całym Dolnym Śląskiem przechodzi w ręce najpierw czeskie, a potem niemieckie.

Gród posiadał fortyfikacje i zamek (najprawdopodobniej jednak drewniany, stąd nie pozostał po nim żaden ślad) – przedstawiał on jednak nikłą wartość strategiczną i najprawdopodobniej z rozkazu wizytującego te ziemie Jana Luksemburczyka został zburzony. Z przekazów z XVII i XVIII wieku wiadomo, że ludność okoliczna ciągle jeszcze nosiła polsko brzmiące imiona i nazwiska, ale tylko jej część władała mową przodków. Przed II wojną światową Zielona Góra liczyła ok. 25 tysięcy mieszkańców. Po wojnie przeszła pod administrację polską stając się początkowo częścią województwa poznańskiego – zasiedlana była jeszcze do końca lat 70. XX wieku głównie przez repatriantów ze wschodu oraz przybyszów z pobliskiej Wielkopolski. Praktycznie nie zniszczona w trakcie II wojny światowej (do nacierającej Armii Czerwonej wyszedł ówczesny proboszcz ks. Georg Gottwald i poinformował, że miasto nie zamierza się bronić). W 1950 roku władze zadecydowały o utworzeniu w Zielonej Górze stolicy nowego województwa. Od tego momentu zaczyna się najlepszy okres w historii miasta, które wyrasta na ważny ośrodek kulturalny, turystyczny, uniwersytecki i przemysłowy. Na początku lat 60. XX wieku założono Wyższą Szkołę Inżynierską, która następnie przemianowana została na Politechnikę Zielonogórską. Wkrótce na bazie Studium Nauczycielskiego powstaje Wyższa Szkoła Pedagogiczna. W 2001 roku politechnika i WSP połączyły się, tworząc Uniwersytet Zielonogórski. Od 1965 w Zielonej Górze odbywał się Festiwal Piosenki Radzieckiej.