|
|
|
|
Fortyfikacje miejskie
|
|
Plac Wolności
59-600 Lwówek Śląski
www.lwowekslaski.pl
|
Kategoria: zabytki
Cena: 0
|
|
|
miała na celu przygotowywaniem terenu do walki , Baszta Bolesławiecka, Baszta Lubańska ,
|
|
Należą do najciekawszych tego typu na Dolnym Śląsku. Tworzą wyjątkowo bogate założenie o dwóch obwodach obronnych. Zachowały się stosunkowo dobrze i dają przegląd urządzeń warownych z różnych okresów ich rozwoju. Starszy, wewnętrzny pierścień obwarowań zachował mury z niewielkimi szczerbami, jeśli nie liczyć znacznych wyburzeń odcinka północno-wschodniego. Z trzech poprzednio istniejących, zachowały się tylko dwa długie odcinki, obejmujące zachodni i północno-wschodni bok starego miasta, a przy nich kilka baszt łupinowych i jedna duża basteja. Najefektowniejsze fragmenty zabytkowe stanowią nieźle zachowane odcinki murów przy wieżach bramnych. Poszczerbione z dwu stron dobiegające do wysokich masywów wież, tworzą, wraz z towarzyszącą linii murów aleją, malowniczą oprawę pejzażu staromiejskiego, ożywionego ceglastymi dachami budynków. Turyści nazywają Lwówek Śląski polskim Carcassone. Historia obwarowań lwóweckich nie da się zamknąć ścisłymi datami, nie odnotowały ich bowiem źródła pisane. Tylko pośrednie wzmianki pozwalają odtworzyć główne i z przybliżeniem datowane etapy rozwojowe. Z badań wynika, że miasto miało już mury obronne pod koniec XIII wieku. W ciągu XIV i na początku XV wieku fortyfikacje Lwówka stanowić już musiały poważną zaporę, skoro dwukrotnie (1427 i 1432) husyci zaniechali oblegania miasta. Baszty łupinowe muru wewnętrznego, rozstawione średnio, co 50 m, były budowane jako stanowiska dla kuszników. Najważniejszym wzmocnieniem średniowiecznego zespołu był wprowadzony na początku XV w., drugi zewnętrzny pierścień murów, dostosowany do broni palnej. Zachowaną (częściowo) największą basteję zaprojektował w połowie XVI wieku włoski architekt Hieronim Archonatti Starszy z Mediolanu. Jego syn - Hieronim Młodszy - urodzony w Lwówku (1533 r.), był jednym z najwybitniejszych poetów śląskiego Odrodzenia, piszącym po łacinie. Podkreślał swoje pochodzenie, przybierając przydomek "Leorini". W XVII wieku stare, kamienne mury, pozbawione już znaczenie militarnego, zaczęły popadać w ruinę. Planowane wyburzenie części murów, łącznie z Wieżą Bramy Złotoryjskiej, przeprowadzono pod koniec XIX wieku, pragnąc polepszyć komunikację śródmieścia z dzielnicami wyrosłymi poza murami. W roku 1935 doceniono zabytkowy charakter murów i poddano je solidnym zabiegom konserwatorskim, a znaczny odcinek pierścienia wewnętrznego przy Wieży Bramy Lubańskiej, zrekonstruowano, niestety zupełnie dowolnie, bez próby ustalenia stanu pierwotnego. Następnym zabiegom konserwatorskim fortyfikacje poddano w latach 1960-tych. Uzupełniono wówczas wykruszone ubytki i spoiny. Później zagospodarowano cztery baszty łupinowe.
|
|
|
|
Zaloguj sie zeby glosowac
|
Komentarze:0
|
|
|
|
|
